σινεμα - Λένι Ρίφενσταλ
-3992255314.jpg)
Φωτογραφία από χρήστη twm1340 στο Flickr.
Ελάχιστοι δέχτηκαν να την συναντήσουν, μεταξύ αυτών ο Γουόλτ Ντίσνεϊ (σε κατ ιδίαν επίσκεψη και όχι σινεμα Λίμερικ δημόσια) και ο Χένρι Φορντ. Η Ρίφενσταλ δέχεται και επισκέπτεται την Ελλάδα για να φωτογραφήσει την Αρχαία Ολυμπία.
Η ταινία Σινεμά θεωρείται ότι άσκησε μεγάλη επιρροή στην σύγχρονη κινηματογράφηση αθλητικών γεγονότων. Η Έλενα Μπέρτα Αμάλιε Λένι Ρίφενσταλ (γερμ.
Παράλληλα, έλαβε πρόσκληση από το Χόλιγουντ να μεταβεί και να εργαστεί εκεί, η ίδια όμως επέλεξε να παραμείνει στην Γερμανία. Το 1932 η Λένι παρακολούθησε την ομιλία του Χίτλερ στο Σινεμά Συνέδριο της Νυρεμβέργης και εντυπωσιάστηκε από το ταλέντο του ως ομιλητή. Οι Ισπανικής εμφάνισης κομπάρσοι αντικαταστάθηκαν από κρατούμενους αθίγγανους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, τόσο στα εξωτερικά γυρίσματα όσο και στα εσωτερικά (Βερολίνο, 1942).
Χαρακτηρίστηκε ως συμπαθούσα των Ναζιστών και δεν κρατήθηκε περισσότερο. Προσπάθησε να κάνει ένα ριμέικ Σινεμά του Γαλάζιου φωτός και ολοκλήρωσε το Tiefland , το οποίο βγήκε προς διανομή το 1954. Κυκλοφόρησε και στο εξωτερικό και της προσέδωσε παγκόσμια αναγνώριση.
Το 2002, σε ηλικία 100 ετών, παρουσιάζει τη νέα της ταινία Underwater Impressions (Οι υποβρύχιες εντυπώσεις), με υλικό Σινεμά από εκατοντάδες ώρες υποβρυχίων λήψεων. Η Λένι Ρίφενσταλ απεβίωσε στις 8 Σεπτεμβρίου 2003 ενώ κοιμόταν στο σπίτι της στο Πέκινγκ (Pöcking) της Γερμανίας, σε ηλικία 101 ετών. . Είχε και μια περιπέτεια με τον Αμερικανό Ολυμπιονίκη του Δεκάθλου Γκλεν Μόρρις (Glenn Morris), με τον οποίο υπήρξε η φήμη ότι θα παντρευτεί.
Στο έργο αυτό την βοηθά η διάσημη Ελληνίδα φωτογράφος Έλλη Σουγιουλτζόγλου-Σεραϊδάρη, γνωστή με το ψευδώνυμο Nelly s . Η ταινία γνώρισε τεράστια επιτυχία στην Γερμανία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες (όπου και έλαβε βραβεία), ωστόσο η προβολή της απαγορεύτηκε στις ΗΠΑ, όπου θεωρήθηκε ταινία καθαρής προπαγάνδας.
Αργότερα, η ίδια εξήγησε πως αυτό το τηλεγράφημα το έστειλε θεωρώντας ότι ο πόλεμος είχε τελειώσει. Η θερμή σχέση που είχε με τον Χίτλερ κλονίστηκε το 1944, όταν ο αδελφός της, Χάιντς, σκοτώθηκε στο Ανατολικό μέτωπο. Ο Γιόζεφ Γκέμπελς, ο οποίος στο παρελθόν είχε δηλώσει ότι Η Ρίφενσταλ είναι η μόνη από τις μεγάλες σταρ που μας καταλαβαίνει , της υπέδειξε να αγνοήσει τους μη άρειους αθλητές.
Το υλικό που συγκεντρώνεται δημιουργεί την ταινία Olympia , στην οποία η Λένι χρησιμοποιεί νέες τεχνικές: Ήταν από τους πρώτους που υιοθέτησε την κίνηση της κάμερας πάνω σε ράγες, ώστε να παρακολουθεί τις κινήσεις των αθλητών. Το μεγάλο άλμα στην καριέρα της γίνεται με την ταινία Το γαλάζιο φως (βλ.
Όταν τα γεγονότα αυτά έγιναν γνωστά στις ΗΠΑ, η Ρίφενσταλ έκανε δηλώσεις, διακηρύσσοντας ότι ο Χίτλερ δεν είναι υπεύθυνος γι αυτά Οι προσκλήσεις για επίσκεψη στο Χόλιγουντ ανακλήθηκαν και σηκώθηκε θύελλα διαμαρτυριών, που μετέτρεψαν την επίσκεψη της Ρίφενσταλ στις ΗΠΑ σε πραγματική καταστροφή. Από το 1945 ως το 1948 κρατήθηκε σε στρατόπεδα και φυλακές, ποτέ όμως δεν καταδικάστηκε για ο,τιδήποτε, αν και είχε χρησιμοποιήσει κρατούμενους από στρατόπεδα συγκέντρωσης στις ταινίες της.
Εν τούτοις, και πολύ πριν αυτό το γεγονός, το 1940, η Ρίφενσταλ είχε αρχίσει να δουλεύει πάνω στην ταινία που πάντα ονειρευόταν, το Tiefland , την οποία η Κυβέρνηση, κατ εντολήν του Χίτλερ, χρηματοδότησε με 7.000.000 μάρκα (reichsmarks). Έτσι, η Λένι γράφτηκε στην σχολή χορού Grimm-Reiter από μικρή ηλικία - αρχικά κρυφά από τον πατέρα της.
Στις ανακρίσεις, στις οποίες υποβλήθηκε, δήλωνε απολιτική και παρεξηγημένη. Τον Μάιο του ίδιου χρόνου η Λένι συναντά για πρώτη φορά τον Χίτλερ.
Η Ρίφενσταλ τον παράκουσε ψυχρά, κινηματογραφώντας αθλητές όλων των φυλών, και ιδιαίτερα τον Ολυμπιονίκη Τζέσσε Όουενς. Το 1975 επιστρέφει στο Σουδάν, όπου, παρά την ηλικία της, παίρνει μαθήματα καταδύσεων και, την επόμενη χρονιά εκδίδει ένα ακόμη φωτογραφικό λεύκωμα, με τίτλο People of Kau (Οι άνθρωποι του Kau) (1976).
Συνελήφθη, όμως από τα αμερικανικά στρατεύματα και αφέθηκε ελεύθερη με τη λήξη του Πολέμου. Λόγω της φύσης της εργασίας της, της οπτικής καταγραφής τεκμηρίων, διατάχθηκε η σύλληψή της μετά τον Πόλεμο. Σε μια προσπάθεια να δώσει στην ταινία - και στην καριέρα της - επισκέφθηκε τις ΗΠΑ, όπου έφθασε πέντε μόλις ημέρες πριν την Νύχτα των Κρυστάλλων.
Το ζεύγος πήρε διαζύγιο το 1946. Όταν η Γερμανία κατέρρευσε στρατιωτικά, η Ρίφενσταλ εγκατέλειψε το Βερολίνο και προσπάθησε να φθάσει την περιοχή που ζούσε η μητέρα της, προς τα δυτικά. Από αυτό το Συνέδριο προήλθαν οι Νόμοι της Νυρεμβέργης, οι οποίοι καθόρισαν το μέλλον των Εβραίων στην Γερμανία, αρχικά, και σε όλη την Ευρώπη αργότερα.
Μετά τον Πόλεμο, η καριέρα της πρακτικά έλαβε τέλος, αν και η ίδια δεν ήταν ποτέ μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος. Συνέχισε να προσποιείται άγνοια των εγκλημάτων πολέμου, ωστόσο είπε ότι οι Εθνικοσοσιαλιστές την είχαν συναρπάσει.
Οι μαρτυρίες, ωστόσο, από τα αρχεία των Στρατοπέδων δείχνουν το ακριβώς αντίθετο. Το 1944 η Ρίφενσταλ αποφάσισε να παντρευτεί τον Πέτερ Γιάκομπ (Peter Jacob), πράγμα που έκανε στις 21 Μαρτίου, αφού πρώτα τον σύστησε στον Χίτλερ, που τους συνάντησε στο Κίτσμπυχελ (Kitzbühel) της Αυστρίας. Το 1972 οι Τάιμς του Λονδίνου της αναθέτουν την φωτογράφηση των Ολυμπιακών αγώνων του Μονάχου.
Ωστόσο, έφθασε στο μέτωπο και στην Στρατιά του Γκερντ φον Ρούντστεντ ντυμένη με παραστρατιωτική στολή, με ξιφίδιο στη ζώνη της και ένα μικρό πιστόλι σε μια από τις λευκές μπότες της . Ήταν, όμως, και πολύ δεσποτικός ως οικογενειάρχης, τόσο στην Λένι όσο και στον μικρότερο κατά τρία χρόνια αδελφό της Χάιντς.
Δήλωσε, επίσης, ότι αγνοούσε ολοσχερώς την ύπαρξη στρατοπέδων συγκέντρωσης και, αργότερα, δήλωσε ότι αναγκάσθηκε να κάνει ό,τι έκανε, επειδή ο Γκέμπελς την απειλούσε ότι θα την έστελνε και την ίδια σε στρατόπεδο συγκέντρωσης . Για την ταινία της αυτή το περιοδικό Time της αφιέρωσε το εξώφυλλο του τεύχους της 17ης Φεβρουαρίου 1936.
Αντίγραφό της φυλάχθηκε στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης και σήμερα θεωρείται το ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα προπαγανδιστικής φιλμογραφίας που έχουν ποτέ δημιουργηθεί. κατάλογο ταινιών), στο οποίο πρωτοεμφανίζεται ως σκηνοθέτις.
Helena Bertha Amalie Leni Riefenstahl) ήταν Γερμανίδα ηθοποιός, σκηνοθέτις και φωτογράφος, η οποία έγινε διάσημη χάρη στις ταινίες προπαγάνδας που δημιούργησε για λογαριασμό της Ναζιστικής Γερμανίας. Από τότε αποφάσισε να μην ξαναγυρίσει παρόμοια ταινία.
Δεν άργησε, όμως, να επανέλθει στην κατακτημένη Βαρσοβία στις 5 Οκτωβρίου 1939, για να κινηματογραφήσει την παρέλαση των νικηφόρων ναζιστικών στρατευμάτων στην πόλη. Το ίδιο έτος εκδίδει ένα ακόμη λεύκωμα με υποβρύχιες φωτογραφίες, το Coral Garden (Ο κήπος των κοραλλίων). To 1993 ο Γερμανός σκηνοθέτης Ρέι Μύλλερ (Ray Müller) γυρίζει την βιογραφία της σε ταινία, με τον τίτλο The Wonderful, Horrible life of Leni Riefenstahl . Η Λένι είναι ήδη 91 ετών και, την ίδια χρονιά, εκδίδεται η αγγλική μετάφραση των απομνημονευμάτων της.
Το 1974 και ενώ παρακολουθεί ένα Κινηματογραφικό φεστιβάλ στο Κολοράντο, αναγνωρίζεται και προπηλακίστηκε από μέλη αντιναζιστικών οργανώσεων. Ήταν, όμως, πολύ αφελής για να αντιληφθεί τι ακριβώς διέπραττε το Ναζιστικό καθεστώς .
Ο Φύρερ, πριν την έναρξη του Πολέμου, ήταν μανιώδης κινηματογραφόφιλος και είχε εντυπωσιαστεί με την σκηνή της ταινίας, στην οποία η Λένι χορεύει πάνω από τη θάλασσα. Τις αντιδράσεις του πατέρα κατέπνιξε η μητέρα της, η οποία ήθελε να γίνει και η ίδια ηθοποιός, επειδή, όμως, η οικογένειά της είχε 18 παιδιά και η μητέρα της είχε πεθάνει, κατέληξε να γίνει ράπτρια, για να βοηθήσει τον χήρο πατέρα της, μέχρι που παντρεύτηκε τον Άλφρεντ.
Η ταινία δεν έγινε ευρέως γνωστή εκτός Γερμανίας και η Ρίφενσταλ αρχικά αρνήθηκε ότι είχε γυρίσει τέτοια ταινία, μέχρι που ανακαλύφθηκε αντίγραφό της το 1971. Ακολουθεί νέα πρόσκληση του Χίτλερ, για την κινηματογράφηση των Ολυμπιακών αγώνων του Βερολίνου το 1936. Οι δημιουργοί ταινιών στην Ομοσπονδιακή Γερμανία, ωστόσο, αντιτάχθηκαν σφοδρά στην αναβίωση της καριέρας της και η Ρίφενσταλ αναγκάστηκε, το 1956, να αναχωρήσει για την Αφρική, οπου άρχισε να γυρίζει ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο The Black Cargo (το μαύρο φορτίο), που δεν ολοκληρώθηκε, με θέμα το δουλεμπόριο.
Εκεί, σύμφωνα με τα Απομνημονεύματά της, προσπάθησε να παρέμβει σε επεισόδιο εκτέλεσης 30 πολιτών, αλλά την σταμάτησαν οι στρατιώτες της Βέρμαχτ. Η Ένωση αντιναζιστών των ΗΠΑ δήλωσε δεν υπάρχει χώρος στο Χόλιγουντ για την Λένι Ρίφενσταλ . Όταν πραγματοποιήθηκε η Εισβολή στην Πολωνία η Ρίφενσταλ παρακολούθησε τα γεγονότα ως πολεμικός ανταποκριτής.
Η οικογένεια είχε οικονομική ευρωστία, καθώς ο Άλφρεντ διέθετε δική του επιχείρηση, η οποία, συν τω χρόνω, επεκτάθηκε. Η ταινία είχε διανεμηθεί σε όλο τον Κόσμο, δεν έγινε, όμως, παντού ευμενώς δεκτή, πράγμα που η ίδια η Λένι απέδωσε στις υποκινούμενες από Εβραίους κριτικές.
Αυτό, όμως, δεν την εμπόδισε να αποστείλει τηλεγράφημα στον Χίτλερ, τον Ιούνιο του 1940, επαινώντας τον για την κατάκτηση του Παρισιού και ευχαριστώντας τον για αυτό. Την επόμενη δεκαπενταετία συνέγραψε τρία σενάρια στην Ισπανία, έκανε μια περιοδεία στην Γερμανία με την ταινία των Ολυμπιακών αγώνων, συμπλήρωσε το ριμέικ του Γαλάζιου φωτός και εξέδωσε ένα φωτογραφικό λεύκωμα με τίτλο Οι τελευταίοι των Nuba (1968).
Αυτή ήταν η τελευταία της συνάντηση με τον Χίτλερ. Η ίδια ποτέ δεν παραδέχθηκε ότι ένιωσε ενοχές για το παρελθόν της. Η Ρίφενσταλ γεννήθηκε στη συνοικία Βέντινγκ (Wedding) του Βερολίνου στις 22 Αυγούστου 1902.
Η ταινία επέφερε διεθνή αναγνώριση στην Ρίφενσταλ, η ίδια, ωστόσο, δήλωσε ότι αηδίασε, όταν έμαθε με ποιον τρόπο χρησιμοποιήθηκε το αποτέλεσμα της καλλιτεχνικής της δημιουργίας . Παρά την δήλωσή της προς τον Χίτλερ ότι δεν θα ξαναγυρίσει ταινία για το Κόμμα, το 1935 δέχεται να γυρίσει το διάρκειας 18 λεπτών ντοκιμαντέρ Η ημέρα της ελευθερίας: Η Βέρμαχτ μας , με την ευκαιρία του 7ου Συνεδρίου του Κόμματος. Παράλληλα, όμως, έγινε η θεά του Κινηματογράφου . Η Ρίφενσταλ γύρισε πράγματι την ταινία, της οποίας τον τίτλο επέλεξε ο ίδιος ο Χίτλερ: Ο Θρίαμβος της Θέλησης (Triumph des Willens).
Η ταινία κυκλοφόρησε το 1938 με την ευκαιρία των 49ων γενεθλίων του Χίτλερ. Η ταινία άρχισε το 1931 και ολοκληρώθηκε το 1932.
Πατέρας της ήταν ο Άλφρεντ Ρίφενσταλ και μητέρα της η Μπέρτα (πατρικό Σέρλαχ, Bertha Sherlach). Την πρώτη της δημόσια παράσταση ως χορεύτρια έδωσε το 1921 Η συμμετοχή της στις ταινίες του Φανκ την έκανε δημοφιλή στο Γερμανικό κοινό αλλά και ανάμεσα στους Γερμανούς σκηνοθέτες της εποχής.
